Do kuchni najczęściej lepiej wybrać gres niż tradycyjną terakotę. Ma niższą nasiąkliwość, większą twardość i lepiej znosi uderzenia, piasek oraz intensywne użytkowanie. O wyborze konkretnej płytki decydują jednak także klasa ścieralności PEI, antypoślizgowość R, format i rodzaj wykończenia.
Gres a płytki ceramiczne – czym się różnią?
Gres i terakota należą do grupy płytek ceramicznych, ale nie są tym samym materiałem. Gres powstaje z drobno zmielonych surowców, które są prasowane pod wysokim ciśnieniem i wypalane w wysokiej temperaturze. Dzięki temu uzyskuje zwartą strukturę, dużą twardość oraz bardzo niską nasiąkliwość.
Terakota również nadaje się na podłogę wewnątrz budynku i jest wytrzymalsza od glazury, ale zwykle ma większą nasiąkliwość oraz mniejszą odporność na uszkodzenia niż gres. Glazura jest natomiast przeznaczona przede wszystkim na ściany. Jej szkliwiona powierzchnia może wyglądać efektownie, lecz nie powinna zastępować płytek podłogowych.
Gres czy terakota do kuchni?
W kuchni podłoga jest narażona na rozlane płyny, tłuszcz, piasek nanoszony z zewnątrz oraz uderzenia spadających przedmiotów. Dlatego ważne są nie tylko wygląd i cena, ale przede wszystkim odporność mechaniczna, łatwe czyszczenie i ograniczone wchłanianie wilgoci.
| Parametr | Gres | Terakota |
|---|---|---|
| Nasiąkliwość | Zwykle bardzo niska, w przypadku gresu porcelanowego poniżej 0,5% | Zwykle wyższa, zależna od konkretnego produktu |
| Odporność mechaniczna | Wysoka twardość i odporność na ścieranie oraz uderzenia | Dobra do zastosowań domowych, ale na ogół niższa niż w gresie |
| Przeznaczenie | Podłogi wewnętrzne, tarasy, balkony i intensywnie użytkowane pomieszczenia | Głównie podłogi wewnętrzne, także w kuchniach |
| Pielęgnacja | Łatwa, szczególnie przy powierzchni matowej i plamoodpornej | Również prosta, choć większa nasiąkliwość może utrudniać usuwanie niektórych zabrudzeń |
Pod względem technicznym gres zwykle wygrywa z terakotą. Niska nasiąkliwość ogranicza wchłanianie wody i zabrudzeń, a zwarta struktura zwiększa odporność na codzienne obciążenia. Nie oznacza to, że każda terakota będzie złym wyborem. W mniej intensywnie użytkowanej kuchni może sprawdzić się dobrze, jeśli producent dopuszcza ją do stosowania na podłodze i podaje właściwe parametry.
Jakie parametry płytek sprawdzić przed zakupem?
Sama nazwa „gres” nie przesądza jeszcze o wszystkich właściwościach płytki. Przed zakupem sprawdź kartę produktu, ponieważ różne modele mogą mieć odmienne wykończenie, klasę ścieralności i poziom antypoślizgowości. Najważniejsze oznaczenia to:
- PEI – określa odporność szkliwa na ścieranie. Do typowej kuchni najczęściej wybiera się klasę III lub IV, a przy wejściu z ogrodu albo połączeniu z korytarzem bezpieczniejszym wyborem będzie IV.
- R – opisuje antypoślizgowość powierzchni. R9 lub R10 zwykle zapewnia rozsądny kompromis między przyczepnością a łatwością mycia.
- Rektyfikacja – oznacza precyzyjne docięcie krawędzi po wypaleniu. Pozwala układać płytki z węższą fugą, często około 1,5–2 mm, jeśli zalecenia producenta i warunki montażu na to pozwalają.
- Grubość i przeznaczenie – płytka powinna być przeznaczona na podłogę, a jej parametry muszą odpowiadać obciążeniom w danym pomieszczeniu.
Wyższa klasa antypoślizgowości nie zawsze oznacza większy komfort. Powierzchnie R11 i wyższe są bardziej szorstkie, dlatego mogą trudniej przyjmować zabrudzenia i wymagać dokładniejszego czyszczenia. W typowej kuchni R9 lub R10 najczęściej wystarcza, o ile karta produktu potwierdza przeznaczenie płytki do takiego zastosowania.
Mat czy połysk na podłodze w kuchni?
Na podłodze kuchennej zwykle bardziej praktyczny jest gres matowy albo satynowy. Nie odbija intensywnie światła, a krople wody, smugi i drobne zarysowania są na nim mniej widoczne. Powierzchnia nadal może być łatwa do mycia, jeśli ma odpowiednią plamoodporność.
Płytki polerowane i z wysokim połyskiem mogą rozjaśnić wnętrze, ale wymagają częstszego wycierania. Każda kropla, ślad tłuszczu czy ziarenko piasku może być na nich wyraźnie widoczne. W kuchni, w której liczy się szybka pielęgnacja, efektowny połysk często oznacza więcej pracy.
Format należy dopasować do układu pomieszczenia. W małej kuchni większe, jasne i rektyfikowane płytki, na przykład 60 × 60 cm, ograniczają liczbę fug i tworzą spokojniejszą powierzchnię. W dużym pomieszczeniu można zastosować większe formaty albo gresowe deski, lecz wymagają one równego podłoża i starannego zaplanowania docinek. Przed zakupem dobrze rozrysować układ, ponieważ sama duża płytka nie zawsze oznacza mniej odpadów.
Fuga także wpływa na późniejsze czyszczenie. W kuchni fuga epoksydowa jest mniej nasiąkliwa i bardziej odporna na tłuszcz, kwasy spożywcze oraz mocne detergenty niż standardowa fuga cementowa, choć jej wykonanie jest trudniejsze. Kolor zbliżony do płytki ogranicza widoczność zabrudzeń, ale nie zastępuje odpornego materiału.
Co sprawdzić w sklepie przed zakupem?
Przed zamówieniem płytek przejdź przez krótką listę informacji z karty produktu:
- Sprawdź, czy płytka jest przeznaczona na podłogę i ma klasę PEI III lub IV.
- Upewnij się, że antypoślizgowość wynosi R9 lub R10.
- Zweryfikuj nasiąkliwość, szczególnie gdy gres ma być stosowany także w strefie wejściowej.
- Sprawdź, czy krawędzie są rektyfikowane i jaką szerokość fugi zaleca producent.
- Wybierz mat lub satynę, jeśli priorytetem jest łatwiejsze maskowanie smug i codzienna pielęgnacja.
- Rozrysuj układ płytek przed zakupem, aby ograniczyć liczbę docinek i dobrze zaplanować połączenia z inną podłogą.
W większości kuchni najlepszym wyborem będzie matowy gres rektyfikowany o klasie PEI III lub IV i antypoślizgowości R9 albo R10. Terakota może pasować do konkretnej aranżacji, ale pod względem nasiąkliwości i odporności mechanicznej zazwyczaj ustępuje gresowi.
